انرژی

سلام

این هم جملات برگزیده و داستان کوتاه های مرداد ماه

در طوفان حوادث ؛

با خدا بودن کارگشاست

نه ناخدا بودن !!!

خدایا پاکم کن...بعد خاکم کن

اشخاص عادي با تجربه اولين شكست ، دست از تلاش برميدارند .

به همين دليل است كه در زندگي با انبوه اشخاص عادي و تنها با يك ‹ اديسون› روبرو هستيم .

مردم در یک چیز مشترکند: همه با هم فرق دارند

مردان بزرگ اراده دارند و مردان کوچک آرزو .

استخدام

یک
شرکت بزرگ قصد استخدام یک نفر را داشت. بدین منظور آزمونی برگزار کرد که
یک پرسش داشت. پرسش این بود: شما در یک شب طوفانی در حال رانندگی هستید.
از جلوی یک ایستگاه اتوبوس می‌گذرید. سه نفر داخل ایستگاه منتظر اتوبوس
هستند، یک پیرزن که در حال مرگ است. یک پزشک که قبلاً جان شما را نجات
داده است. یک خانم یا آقا که در رویاهایتان خیال ازدواج با او را دارید.
شما می‌توانید تنها یکی از این سه نفر را سوار کنید. کدام را انتخاب
خواهید کرد؟ دلیل خود را شرح دهید. پیش از اینکه ادامه حکایت را بخوانید
شما نیز کمی فکر کنید! 

 شخصی
که استخدام شد دلیلی برای پاسخ خود نداد. او نوشته بود: سوئیچ ماشین را به
پزشک می‌دهم تا پیرزن را به بیمارستان برساند و خودم به همراه همسر
رویاهایم منتظر اتوبوس می‌مانیم. شرح حکایت همه می پذیرند که پاسخ فوق
بهترین پاسخ است، اما هیچکس در ابتدا به این پاسخ فکر نمی کند. چرا؟ زیرا
ما هرگز نمی‌خواهیم داشته‌ها و مزیت‌های خود را (ماشین) از دست بدهیم

پسر کوچکی وارد داروخانه شد،
کارتن جوش شیرنی را به سمت تلفن هل داد. بر روی کارتن رفت تا دستش به دکمه های
تلفن برسد و شروع کرد به گرفتن شماره ای هفت رقمي

مسئول دارو خانه متوجه پسر
بود و به مکالماتش گوش داد.

 پسرک پرسید،" خانم، می
توانم خواهش کنم کوتاه کردن چمن ها را به من بسپارید؟" زن پاسخ داد، کسی هست
که این کار را برایم انجام می دهد."

پسرک گفت:"خانم، من این
کار را نصف قیمتی که او می گیرد انجام خواهم داد". زن در جوابش گفت که از کار
این فرد کاملا راضی است.

پسرک بیشتر اصرار کرد و
پیشنهاد داد،" خانم، من پیاده رو و جدول جلوی خانه را هم برایتان جارو می
کنم، در این صورت شما در یکشنبه زیباترین چمن را در کل شهر خواهید داشت."
مجددا زن پاسخش منفی بود".

پسرک در حالی که لبخندی بر لب
داشت، گوشی را گذاشت

. مسئول داروخانه که به صحبت
های او گوش داده بود به سمتش رفت و گفت: "پسر...از رفتارت خوشم میاد؛
به خاطر اینکه روحیه خاص و خوبی داری دوست دارم کاری بهت بدم"

پسر جوان جواب داد،" نه ممنون، من
فقط داشتم عملکردم رو می سنجیدم، من
همون کسی هستم که برای این خانوم کار می کنه". 

______________________________________________________

زندگی مثل چای است

از سنگلاخی می گذشتیم که پدر گفت : "ریز مرد،چرا گریه ؟ بیفتیم افتادیم و دیگر رو پا نخواهیم بود ."  گریه
ها را پنهان کردم و پدر کول ام کرد . خوابم برد ودیدم با کتابها و گاوها
مان تو باتلاقی جان می کَنَم.بالا سرم کرکسی می پرد و تو منقارش لخته های
خون است . معلم کلاسمان نیز، افتاده به جان نیمکت های سوخته ومادر صدایی
شکسته دارد .

ازخواب که پریدم عرق سردی روپیشانیم بود و ستاره ای در دورترها  سوسو میزد.  تنها نبودیم . خیلی ها بودند . دربدر و خانه به دوش . جای امنی می جستند . خبر جنگ همه جا پیچیده بود .

 تو یک قطار باری ،   سر پا و فشرده میان ازدحام ، دور می شدیم که پدر گفت : " تحمل کن نازنین ! "

 روزها
می گذشتند و جز سقفی و آبی و جیره ای غذا ، هیچ نبود . پدر ، مرد صحرا بود
و دل اش گرفت . تفنگی برداشت ورفت . من ماندم ، تنها و بی یاور. سرگشته ای
تو غربت . درمدسه ای که شب وروزم را آنجا بودم.  پدر،گاهگاهی سر میزد و تلفنی سراغ ام را می گرفت .  همیشه امید می داد و اما روزی بغض اش ترکید وبه نجوا گفت :"  دلگیر نباش !هستند لحظاتی که نه تنها مردان بلکه کوهها نیز می گریند ."

 سالها
رفتند و اما او، این بار را جوری دیگرآمد . زخم داشت و راه که میرفت،
سنگینی یکی از پاهایش روتفنگ اش بود. می گفت :" دیگه برمی گردیم! منطقه  رو  پس گرفته ایم."

خاک
مادر تو آغوش ام بود که پدر جا کن ام کرد . یکی سراغ اش آمده بود . رفتیم
مدرسه . غیر از ما عده ای هم بودند. برای پدر راهی باز کردند . گویی همه
منتظرش بودند و او چنین گفت : "حالا از عزیزی یاد می کنیم که جنگ ، اورا
هم ازماگرفت . معلمی که روزی شانه هایش، خاکریزی بودند  وسنگری . .."

چشمانم
غرق اشک ، تابلویی را رودیوار مدرسه می پایید که نامی آشنا تو سینه اش
داشت .معلمی که هر وقت می دید قهریم، فوری آشتی مان می داد ویک بارهم به
خوابم آمده بود . 

التماس به خدا لذت است اگر براورده شود رحمت است و اگر براورده نشود حکمت است

التماس به خلق خدا ذلت است اگر براورده شود منت است و اگر براورده نشود خفت است

پیرمردی صبح زود از خانه‌اش خارج شد. در راه با یك ماشین تصادف كرد و آسیب دید. عابرانی كه رد می‌شدند به سرعت او را به اولین درمانگاه رساندند.

پرستاران ابتدا زخمهای پیرمرد را پانسمان كردند. سپس به او گفتند: « باید ازت عكسبرداری بشه تا جائی از بدنت آسیب ندیده باشه.»

پیرمرد غمگین شد، گفت عجله دارد و نیازی به عكسبرداری نیست.

پرستاران از اول دلیل عجله‌اش را پرسیدند.

پیرمرد گفت زنم در خانه سالمندان است. هر صبح آنجا می‌روم و صبحانه را با او می‌خورم. نمی‌خواهم دیر شود!

پرستاری به او گفت: خودمان به او خبر می‌دهیم.

پیرمرد با اندوه گفت: خیلی متأسفم. او آلزایمر دارد. چیزی را متوجه نخواهد شد! حتی مرا هم نمی‌شناسد!

پرستار با حیرت گفت: وقتی كه نمی‌داند شما چه كسی هستید، چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او می‌روید؟

پیمرد با صدایی گرفته، به آرامی گفت: اما من كه می‌دانم او چه كسی است ...!