مرام بسيجي
اگر وقايع زندگي را مرور كني، نه سرسري بلكه با دقت، نقش تقدير را خوهي يافت. بايد بدانيم چگونه زيستن را در مقابل چگونه مردن...
دشت خونبار جنوب همچون قلب آرام شهيد صاف صاف تا افق كشيده شده، به دعاي كميل در يكي از گردانهاي رفتيم و چون جا نبود، روي خاك مانند خيلي ديگر از بچه ها نشستيم. در دعاي كميل ديدم پسرك نوجواني كه هنوزموئي بر صورتش نيامده بود، سر به سجده برد. بچه ها ديدند كه او سر از سجده برنداشت. دعا تمام شد.
آن پسر نوجوان هنوز در سجده بود. وقتي ديدند او سر از سجده بر نمي دارد، دست به او زدند، ديدند كه افتاد، تصور كردند كه حتما بيهوش شده است، دست و پايش را گرفتند و و را به بهداري مقر بردند، اما بي خبر از آنكه او از همان ابتدا جان به جان تسليم كرده بود.
الهي و ربي، من لي غيرك؟
اين معراج است، شايد هم بالاتر، هرچه بگوئي كم گفته اي، هرچه بسرائي كم سروده اي، هرچه بنويسي كم نوشته اي و هرچه فكر كني نخواهي دريافت كه چرا بزرگترين عرفا با آن همه سن وسال و با آن همه رياضت و عبادت، در مقابل اين نوجوان كه هرلحظه فكرش مرا بي خود مي كند، بايد انگشت حيرت به دهان بگيرند!
اين واقعه شرري است بر پيكر خسته و فرتوت ما بانگي است بر روح پژمرده و خواب آلود ما!!!