۱۲ شهريور ۱۳۸۷, ۱۲:۴۱
۱۲ شهريور ۱۳۸۷, ۱۲:۴۳
۱۲ شهريور ۱۳۸۷, ۱۲:۴۳
۱۲ شهريور ۱۳۸۷, ۱۲:۴۵
۱۲ شهريور ۱۳۸۷, ۱۲:۴۸
محمد علی کلی
<!-- / icon and title -->
<!-- message -->
محمد علی کلی
nload="NcodeImageResizer.createOn(this);" border="0">
هنگامی که در سال 1964 برای اولین بار در
میامی قهرمان سنگین وزن جهان شد
کاسیوس مارچلوس کلی (Cassius Marcellus Clay) ملقب به محمد علی کلی متولد
در 17 ژانویه 1942 در آمریکا، یکی از بزرگترین و مشهورترین بوکسورهای
سنگین وزن جهان است که پس از گرویدن به اسلام در فعالیتهای سیاسی نیز نقش
داشت و به همین دلیل بیش از سایر قهرمانان ورزشی در جهان مطرح شد. وی
همچنین در قرن بیستم عنوان یکی از بزرگترین قهرمانان ورزشی را نیز از آن
خود کرد.
آغاز راه
محمد علی در محله لوییس ویل (Luisville) کنتاکی دوران کودکی خود را سپری
کرد. در سن 12 سالگی هنگامی دوچرخه کوچکش به سرقت رفت، مثل بسیاری از
کودکان دیگر گریه کنان نزد پدرش نرفت بلکه ماجرا را برای پلیس محلی شان جو
مارتین (Joe Martin) که یک مربی بوکس هم بود گزارش کرد. مارتین پیشنهاد
کرد که راه مبارزه کردن را تحت نظر او یاد بگیرد و این پسر بچه 12 ساله به
سرعت تحت فرامین مارتین در امر یادگیری بوکس پیشرفت کرد. تا زمانی که به
دبیرستان رفت در کنتاکی موفق به کسب 6 عنوان شد و با این موفقیتها مسوولین
مدسه در عوض، نمرات ضعیف درسی اش را نادیده گرفتند و اجازه دادند تا او
فارغ التحصیل شود.
در بازیهای المپیک تابستانی سال 1960 در رم او مدال طلای بوکس در رده سبک
وزن را کسب کرد و سپس بعد از آن آموزش بوکس حرفه ای را زیر نظر آنجلو
داندی (Angelo Dundee) ادامه داد و همزمان در همان سالها بود که عقاید غیر
معمول مذهبی خود را بروز داد. ضمن اینکه نتایج دور از انتظار و خیره کننده
او در مسابقات، و روحیه خستگی ناپذیرش موجب شده بود تا لقب مشت زن لوییس
ویل را از آن خود کند. چرا که هیچ رقیبی در آن منطقه نتوانسته بود وی را
شکست دهد. او به همین علت همیشه می گفت: "من قوی ترینم، جوانم و پر انرژی!
سریع هستم و هیچکس نمی تواند مرا شکست دهد."
در 29 اکتبر 1960 در لوییس ویل، کاسیوس کلی در اولین رینگ حرفه ای خود
پیروز شد و در 6 رینگ توانست تونی هونساکر (Tunney Hunsaker) را که رییس
پلیس فایتویل (Fayetteville)ویرجینیای شرقی بود فائق آمد.
از سال 1960 تا 1963 این مبارزه گر جوان در 15 مسابقه نفسگیر دیگر حریفانش
را ناک اوت کرد.کسانی مثل تونی اسپرتی (Tony Esperti)،جیم رابینسون (Jim
Robinson) ،دانی فلیمن (Donnie Fleeman) ، داک سابدانگ (Duke Sabedong)
آلونزو جانسون (Alonzo Johnson) ، گئورگ لوگان (George Logan) ، ویلی
بسمانف (Willi Besmanoff) و لامار کلارک ( lamar Clark) که در دوره اوج
خود بیش از 40 پیروزی قاطعانه داشت.
شاید هیجان انگیز ترین و پر افتخارترین موفقیت کلی را در آن دوران پیروزی
برابر سانی بنکس (Sonny Banks) ، آلخاندرو لاورانته (Alejandro Lavorante)
و آرچی مور (Archie Moore) که سابقه 200 پیروزی چشمگیر داشتند، باشد.
اگرچه بنکس و لاورانته هر دو پس از این در مسابقات دیگر روی رینگ کشته
شدند و کلی تنها مدعی عنوان قهرمانی برابر سانی لیستون (Sonny Liston) شد.
رویارویی با سانی لیستون رقابتی بود که همه بوکسور ها با هراس از آن حرف
می زدند و بوکسوری به سن و سال کم کلی نتوانسته بود او را تاکنون شکست دهد
و این عنوان را کسب کند.
جنگ کلی و لیستون
nload="NcodeImageResizer.createOn(this);" border="0">
کلی برابر لیستون
کلی هدف بزرگ و انگیزه خوبی داشت، اما لیستون هم از اعتماد به نفس بالایی
برخوردار بود و برای هر مبارزه ای آماده! در راند نخستین سرعت بازی کلی
موجب حیرت همگان شد، حتی لیستون نیز از این مساله شگفت زده شد. قبل از
مسابقه آرچی مور و سوگار ری رابینسون (Sugar Ray Robinson) به کلی هشدار
داده بودند که مراقب سر خود باشد چرا که سانی ضربات سهمگینی دارد، ضمن
اینکه از وزن بالای خود در تحت فشار گذاشتن حریف استفاده مکرد. به همین
دلیل کلی حسابی در راند اول شرایط را بررسی کرد و سعی می کرد به او فرصت
ندهد.
در همان ابتدای راند سوم به طرز آشکاری لیستون خستگی خود را بروز داد و
کلی از این مساله بیشترین سود را برد و با ضرباتی سنگین او را ضعیفتر هم
کرد. در ثانیه های پایانی راند سوم با یکی از ضربات کلی زیر چشم سانی شکاف
عمیقی خورد و همین خونریزی نیروی او را بیش از پیش تحلیل داد. در راند
چهارم لیستون با بهره جویی از خستگی کلی کمی خود را جمع و جور کرد، اما
بوکسور جوان با استفاده از همین نیروی جوانی تا راند ششم خود را سرپا نگه
داشت و منتظر پایان مسابقه بود که به ناگاه لیسون پس از چند ضربه از درد
به خود پیچید و اعلام کرد که بازویش در رفته و اینجا بود که از ادامه
مسابقه بازماند و کلی با قدرت خود را "پادشاه جهان" نامید و با فریاد از
همه خبرنگاران حاضر در ورزشگاه خواست که در وصف قدرت نمایی او مقاله های
جذابی بنویسند!
در یک رقابت نفسگیر و پر استرس او بالاخره قهرمان جهان شد. اما باید پس از
آن قدرت و توانی خود را به سایرین هم نشان میداد. در ماه نوامبر 1965
توانست قهرمان اسبق دنیا فلوید پترسون (Floyd Patterson) را شکست دهد. در
راند دوازدهم داور مسابقه به علت شرایط فیزیکی بد فلوید، بازی را متوقف
کرد و کلی را برنده بازی اعلام نمود.
nload="NcodeImageResizer.createOn(this);" border="0">
محمد علی کلی قبل از مسابقه با فریزر
کلی به محمد علی مبدل شد
در فاصله میان این دو مسابقه،
کاسیوس به دلایل دیگری نیز مطرح و معروف شد. او به خیل عظیم مسلمین چهان
پیوست و نام خود را به محمد علی تغییر داد. اگرچه این مساله فقط از سوی
عده اندکی پذیرفته شد که او را محمد علی کلی بنامند. سالهای 1966 و 67
برای این قهرمان مسلمان سالهای پر مشغله ای بودند. چرا که او مجبور شد هفت
بار از عنوان قهرمانی اش دفاع کند. هیچیک از قهرمانان سابق دنیا در طول
یکسال این کار در چنین دفعاتی انجام نداده اند.
در مارس 1966 در برابر یکی از سرسخت ترین حریفانش که یک بوکسور کانادایی
به نام گئورگ چاوالو (Georg Chuvalo) بود در یکی از نفسگیرترین مبارزات به
پیروزی رسید. چاوالو پیش از این در رده حرفه ای خود هرگز شکست نخورده بود.
پس از این مسابقه او به انگلیس رفت تا با بولداگهای انگلیسی: براین لاندن
(Brain London) و هنری کوپر (Henry Cooper) که او را در یک بازی دوستانه
در سال 1963 شکست داده بودند، دست و پنجه نرم کند. او هر دوی اینها را ناک
اوت کرد و به آلمان رفت تا برابر کارل میلدنبرگر (Karl Mildenberger)
اولین آلمانی که برای عنوان ماکس اشملینگ (Max Schmeling) میجنگید، به روی
رینگ رود.
این مسابقه به اعتراف خودش بسیار سخت و دشوار بود، اما در راند دوازدهم
بالاخره میلدنبرگ را ناک اوت کرد. در نوامبر 1966 او باز به ایالات متحده
برگشت تا گربه بزرگ "ویلیامز" (Williams) را در هوستون شکست دهد! ویلیامز
از آن دسته بوکسورهایی بود که ید طولایی در ناک اوت کردن حریف داشت، اما
محمد علی به آسانی در راند سوم او را شکست داد. در ماههای بعد او به آسانی
در هر رینگی پیروز میشد و نامش لرزه بر پیکره هر بوکسوری می انداخت.
در همان سال بود که وی به عنوان یک سرباز میهن پرست از حضور در ارتش
آمریکا برای جنگ ویتنام سر باز زد و اعلام کرد که هرگز به روی همنوعان
ویتنامی خود آتش نمی گشاید و نمی خواهد آنها او را کاکا سیاه کثیف صدا
بزنند، که همین مساله مدتها سر زبانها بود و پس از آن حتی از حضور در
رقابتهای بوکس به مدت 5 سال محروم شد و گواهینامه بوکسش نیز به حالت تعلیق
در آمد، البته مدتی بعد این محکومیت به 3سال کاهش پیدا کرد.
nload="NcodeImageResizer.createOn(this);" border="0">
قهرمانی محمد علی در المپیک - در سن 18 سالگی
عکس العمل محمد علی و سرباز زدن او از خدمت به ارتش در جنگ و گرویدنش به
اسلام به روشنی شیوه ستیزه جویی او را با سیاستهای استعمارگرایانه نشان می
داد. قهرمان بوکس جهان در میان قشر زیادی از مردم محبوبیتی ناگفتنی پیدا
کرده و مخصوصا مسلمانان سیاه پوست به شدت هوادارش شده بودند.
وی تحت تعالیم رهبران بزرگ اسلام مثل الیجاه محمد (Elijah Muhammad) و
مالکوم ایکس(Malcom X) و تبعیت از فرامین آنها در امر اسلام به سرعت مورد
انزجار جامعه سفیدپوست و مسیحی تبار آمریکایی قرار گرفت. شاید عمده انزجار
آنها به این علت بود که نمی خواستند نماینده ای از سیاهان مدافع حقوق
اجتماعی آنها باشد. در سال 1970 پس از سپری کردن دوران محرومیت خود به علت
شرکت نکردن در جنگ او بار دیگر گواهینامه بوکس خود را دریافت کرد، اما به
علت وقفه ای چند ساله در ورزش حرفه ای عنوان قهرمانی سال 1971 رادر مبارزه
ای با جو فریزر (Joe Frazer) در مادیسون اسکوار گاردن (Madison Square
Garden) از دست داد. این مسابقه شاید به نظر بسیاری دیگر چیزی شبیه
مسابقات دیگر باشد اما برای دو رقیبی که هر کدام شکست ناپذیر بوده به
منزله جولانجگاهی برای نمایش قدرت و مهارتشان است. هر دو مدعی و هر دو
مبارزه طلب ... هرچند فریزر در راند آخر او را ناک اوت کرد و این تراژدی
به ضرر کلی پایان یافت.
حت الشعاع اسلام
گرایش او به اسلام زندگیش را تا حد زیادی تحت شعاع قرار داد و حتی
تعالیم دینی کسانی که تحت رهبریشان بود اورا واداشت تا قرآن را با جدیت
فرا بگیرد و او همچنین کم کم این ذهنیت را که سفید پوستان از شیاطین هستند
و زاییده تفکرات تبعیض نژادی بود به فراموشی سپرد و یاد گرفت که مردمان
جهان از هر رنگ و ملیتی که باشند، همنوع هم هستند و باید در این دنیا خود
را برای زندگی در دنیای دیگر آماده کنند.
در سال 1975 محمد علی، فریزر را در مانیلای (Manilla) فیلیپین شکست داد و
به زعم خودش و البته کارشناسان یکی از جنجالی ترین مسابقات بوکس دنیا بود.
پس از 14 راند خسته کننده، ادی فاچ (Eddie Futch) مربی فریزر مانع او از
ادامه مسابقه شد و دست راست کلی به عنوان پیروز میدان بالا رفت و این
مسابقه یکی از تاریخی ترین مسابقات بوکس در دفتر تاریخ این رشته لقب گرفت.
مجله رینگ این مبارزه را "مبارزه منتخب سال" نامید و برای کلی پس از 5 سال
محرومیت عنوان فوق العاده ای بود.
عده بسیار زیادی فکر میکردند محمد علی کلی پس از این مبارزه بازنشسته میشود، اما اینگونه نشد و او همچنان به بوکس ادامه داد.
در 30 آوریل 1976 رو در روی جیمی یانگ (Jimmy Young) قرار گرفت و البته
بدترین مبارزه خود را انجام داد. وی هم اضافه وزن پیدا کرده بود و هم از
آمادگی فیزیکی خوبی برخوردار نبود و به نظر می رسید رقیب جوان خود را نیز
چندان جدی نگرفته بود. عده بسیاری که در کنار رینگ قرار داشتند یانگ را
مستحق پیروزی میدانستند و حتی مربی کلی هم او را بابت عملکرد ضعیفش سرزنش
کرد. در ماه سپتامبر همان سال محمد علی برابر کن نورتون (Ken Norton) روی
رینگ رفت و در استادیوم یانکیها یکبار دیگر از قدرت خود دفاع کرد.
در المپیک سال 1978 بار دیگر عنوان قهرمانی را که در 1976 از دست داده بود
با غلبه بر لئون اسپینکس (Leon Spinks) که تنها 8 بازی حرفه ای داشت به
دست آورد و برای سومین بار قهرمان سنگین وزن دنیا لقب گرفت.
اعلام بازنشستگی
nload="NcodeImageResizer.createOn(this);" border="0">
محمد علی در حال مبارزه
در 27 ژوئن 1979 محمد علی اعلام بازنشستگی کرد و با دنیای پر هیجان رینگ و
بوکس خداحافظی نمود. اگرچه در طی دو سال پس از آن مسابقاتی هم انجام داد
ولی در آخرین مسابقه خود برابر ترور بربیک (Trevor Bebick) که 12 سال از
او جوانتر بود شکست خورد و پس از این شکست در سال 1981 با رکورد 56
پیروزی، 37 ناک اوت و 5 شکست به طور کامل از بوکس کناره گیری کرد.
محمد عل کلی حتی در بوکس هم عقاید ضد اورتودوکس داشت و مثلا" به جای آنکه
مثل سایر بوکسورهای اورتودوکس هنگام دفاع دستهایش را بالا و روی صورتش
بگیرد، آنها را در پایین میگرفت، همیشه فاصله اش با حریف نسبت به سایرین
بیشتر بود و ضربات مشتش به سر از هر بوکسور دیگری بیشتر بود. اگرچه شاید
این مساله در طول یک مسابقه ریسک بیشتری داشته باشد اما ضربات سنگین به
اعضای بدن برای ناک اوت کردن حریف از روی رینگ موثرتر است و کلی معتقد بود
نمیخواهد با فریب دادن دیگران قهرمان شود.
دوران پس از بازنشستگی
در سال 1982 محمد علی دچار سندروم پارکینسون شد، اما از محبوبیتش نزد مردم
و هوادارنش چیزی نکاست و هچمنان مورد توجه میلیونها نفر در سراسر جهان
بود. در سال 1985 افتخار روشن کردن مشعل المپیک را در جورجیای آتلانتا
پیدا کرد.
از آنجایی که دخترش لیلا علی (Leila Ali) به رشته پدر علاقه فراوانی داشت
از سال 1999 بوکس حرفه ای را آغاز کرد. اما پدرش پیش از این در سال 1978
در مورد بوکس زنان گفته بود: "زنان هرگز نمی توانند به خاطر فیزیولوژی
بدنشان مثل مردان بوکس بازی کنند. ضربات سهمگین بوکس باعث بروز مشکلاتی
برایشان می شود که گاها" جبران ناپذیر است."
محمد علی در حال حاضر همراه خانواده اش در میشیگان (Michigan) زندگی میکند.
<!-- / icon and title -->
<!-- message -->
محمد علی کلی
nload="NcodeImageResizer.createOn(this);" border="0">هنگامی که در سال 1964 برای اولین بار در
میامی قهرمان سنگین وزن جهان شد
کاسیوس مارچلوس کلی (Cassius Marcellus Clay) ملقب به محمد علی کلی متولد
در 17 ژانویه 1942 در آمریکا، یکی از بزرگترین و مشهورترین بوکسورهای
سنگین وزن جهان است که پس از گرویدن به اسلام در فعالیتهای سیاسی نیز نقش
داشت و به همین دلیل بیش از سایر قهرمانان ورزشی در جهان مطرح شد. وی
همچنین در قرن بیستم عنوان یکی از بزرگترین قهرمانان ورزشی را نیز از آن
خود کرد.
آغاز راه
محمد علی در محله لوییس ویل (Luisville) کنتاکی دوران کودکی خود را سپری
کرد. در سن 12 سالگی هنگامی دوچرخه کوچکش به سرقت رفت، مثل بسیاری از
کودکان دیگر گریه کنان نزد پدرش نرفت بلکه ماجرا را برای پلیس محلی شان جو
مارتین (Joe Martin) که یک مربی بوکس هم بود گزارش کرد. مارتین پیشنهاد
کرد که راه مبارزه کردن را تحت نظر او یاد بگیرد و این پسر بچه 12 ساله به
سرعت تحت فرامین مارتین در امر یادگیری بوکس پیشرفت کرد. تا زمانی که به
دبیرستان رفت در کنتاکی موفق به کسب 6 عنوان شد و با این موفقیتها مسوولین
مدسه در عوض، نمرات ضعیف درسی اش را نادیده گرفتند و اجازه دادند تا او
فارغ التحصیل شود.
در بازیهای المپیک تابستانی سال 1960 در رم او مدال طلای بوکس در رده سبک
وزن را کسب کرد و سپس بعد از آن آموزش بوکس حرفه ای را زیر نظر آنجلو
داندی (Angelo Dundee) ادامه داد و همزمان در همان سالها بود که عقاید غیر
معمول مذهبی خود را بروز داد. ضمن اینکه نتایج دور از انتظار و خیره کننده
او در مسابقات، و روحیه خستگی ناپذیرش موجب شده بود تا لقب مشت زن لوییس
ویل را از آن خود کند. چرا که هیچ رقیبی در آن منطقه نتوانسته بود وی را
شکست دهد. او به همین علت همیشه می گفت: "من قوی ترینم، جوانم و پر انرژی!
سریع هستم و هیچکس نمی تواند مرا شکست دهد."
در 29 اکتبر 1960 در لوییس ویل، کاسیوس کلی در اولین رینگ حرفه ای خود
پیروز شد و در 6 رینگ توانست تونی هونساکر (Tunney Hunsaker) را که رییس
پلیس فایتویل (Fayetteville)ویرجینیای شرقی بود فائق آمد.
از سال 1960 تا 1963 این مبارزه گر جوان در 15 مسابقه نفسگیر دیگر حریفانش
را ناک اوت کرد.کسانی مثل تونی اسپرتی (Tony Esperti)،جیم رابینسون (Jim
Robinson) ،دانی فلیمن (Donnie Fleeman) ، داک سابدانگ (Duke Sabedong)
آلونزو جانسون (Alonzo Johnson) ، گئورگ لوگان (George Logan) ، ویلی
بسمانف (Willi Besmanoff) و لامار کلارک ( lamar Clark) که در دوره اوج
خود بیش از 40 پیروزی قاطعانه داشت.
شاید هیجان انگیز ترین و پر افتخارترین موفقیت کلی را در آن دوران پیروزی
برابر سانی بنکس (Sonny Banks) ، آلخاندرو لاورانته (Alejandro Lavorante)
و آرچی مور (Archie Moore) که سابقه 200 پیروزی چشمگیر داشتند، باشد.
اگرچه بنکس و لاورانته هر دو پس از این در مسابقات دیگر روی رینگ کشته
شدند و کلی تنها مدعی عنوان قهرمانی برابر سانی لیستون (Sonny Liston) شد.
رویارویی با سانی لیستون رقابتی بود که همه بوکسور ها با هراس از آن حرف
می زدند و بوکسوری به سن و سال کم کلی نتوانسته بود او را تاکنون شکست دهد
و این عنوان را کسب کند.
جنگ کلی و لیستون
nload="NcodeImageResizer.createOn(this);" border="0">کلی برابر لیستون
کلی هدف بزرگ و انگیزه خوبی داشت، اما لیستون هم از اعتماد به نفس بالایی
برخوردار بود و برای هر مبارزه ای آماده! در راند نخستین سرعت بازی کلی
موجب حیرت همگان شد، حتی لیستون نیز از این مساله شگفت زده شد. قبل از
مسابقه آرچی مور و سوگار ری رابینسون (Sugar Ray Robinson) به کلی هشدار
داده بودند که مراقب سر خود باشد چرا که سانی ضربات سهمگینی دارد، ضمن
اینکه از وزن بالای خود در تحت فشار گذاشتن حریف استفاده مکرد. به همین
دلیل کلی حسابی در راند اول شرایط را بررسی کرد و سعی می کرد به او فرصت
ندهد.
در همان ابتدای راند سوم به طرز آشکاری لیستون خستگی خود را بروز داد و
کلی از این مساله بیشترین سود را برد و با ضرباتی سنگین او را ضعیفتر هم
کرد. در ثانیه های پایانی راند سوم با یکی از ضربات کلی زیر چشم سانی شکاف
عمیقی خورد و همین خونریزی نیروی او را بیش از پیش تحلیل داد. در راند
چهارم لیستون با بهره جویی از خستگی کلی کمی خود را جمع و جور کرد، اما
بوکسور جوان با استفاده از همین نیروی جوانی تا راند ششم خود را سرپا نگه
داشت و منتظر پایان مسابقه بود که به ناگاه لیسون پس از چند ضربه از درد
به خود پیچید و اعلام کرد که بازویش در رفته و اینجا بود که از ادامه
مسابقه بازماند و کلی با قدرت خود را "پادشاه جهان" نامید و با فریاد از
همه خبرنگاران حاضر در ورزشگاه خواست که در وصف قدرت نمایی او مقاله های
جذابی بنویسند!
در یک رقابت نفسگیر و پر استرس او بالاخره قهرمان جهان شد. اما باید پس از
آن قدرت و توانی خود را به سایرین هم نشان میداد. در ماه نوامبر 1965
توانست قهرمان اسبق دنیا فلوید پترسون (Floyd Patterson) را شکست دهد. در
راند دوازدهم داور مسابقه به علت شرایط فیزیکی بد فلوید، بازی را متوقف
کرد و کلی را برنده بازی اعلام نمود.
nload="NcodeImageResizer.createOn(this);" border="0">محمد علی کلی قبل از مسابقه با فریزر
کلی به محمد علی مبدل شد
در فاصله میان این دو مسابقه،
کاسیوس به دلایل دیگری نیز مطرح و معروف شد. او به خیل عظیم مسلمین چهان
پیوست و نام خود را به محمد علی تغییر داد. اگرچه این مساله فقط از سوی
عده اندکی پذیرفته شد که او را محمد علی کلی بنامند. سالهای 1966 و 67
برای این قهرمان مسلمان سالهای پر مشغله ای بودند. چرا که او مجبور شد هفت
بار از عنوان قهرمانی اش دفاع کند. هیچیک از قهرمانان سابق دنیا در طول
یکسال این کار در چنین دفعاتی انجام نداده اند.
در مارس 1966 در برابر یکی از سرسخت ترین حریفانش که یک بوکسور کانادایی
به نام گئورگ چاوالو (Georg Chuvalo) بود در یکی از نفسگیرترین مبارزات به
پیروزی رسید. چاوالو پیش از این در رده حرفه ای خود هرگز شکست نخورده بود.
پس از این مسابقه او به انگلیس رفت تا با بولداگهای انگلیسی: براین لاندن
(Brain London) و هنری کوپر (Henry Cooper) که او را در یک بازی دوستانه
در سال 1963 شکست داده بودند، دست و پنجه نرم کند. او هر دوی اینها را ناک
اوت کرد و به آلمان رفت تا برابر کارل میلدنبرگر (Karl Mildenberger)
اولین آلمانی که برای عنوان ماکس اشملینگ (Max Schmeling) میجنگید، به روی
رینگ رود.
این مسابقه به اعتراف خودش بسیار سخت و دشوار بود، اما در راند دوازدهم
بالاخره میلدنبرگ را ناک اوت کرد. در نوامبر 1966 او باز به ایالات متحده
برگشت تا گربه بزرگ "ویلیامز" (Williams) را در هوستون شکست دهد! ویلیامز
از آن دسته بوکسورهایی بود که ید طولایی در ناک اوت کردن حریف داشت، اما
محمد علی به آسانی در راند سوم او را شکست داد. در ماههای بعد او به آسانی
در هر رینگی پیروز میشد و نامش لرزه بر پیکره هر بوکسوری می انداخت.
در همان سال بود که وی به عنوان یک سرباز میهن پرست از حضور در ارتش
آمریکا برای جنگ ویتنام سر باز زد و اعلام کرد که هرگز به روی همنوعان
ویتنامی خود آتش نمی گشاید و نمی خواهد آنها او را کاکا سیاه کثیف صدا
بزنند، که همین مساله مدتها سر زبانها بود و پس از آن حتی از حضور در
رقابتهای بوکس به مدت 5 سال محروم شد و گواهینامه بوکسش نیز به حالت تعلیق
در آمد، البته مدتی بعد این محکومیت به 3سال کاهش پیدا کرد.
nload="NcodeImageResizer.createOn(this);" border="0">قهرمانی محمد علی در المپیک - در سن 18 سالگی
عکس العمل محمد علی و سرباز زدن او از خدمت به ارتش در جنگ و گرویدنش به
اسلام به روشنی شیوه ستیزه جویی او را با سیاستهای استعمارگرایانه نشان می
داد. قهرمان بوکس جهان در میان قشر زیادی از مردم محبوبیتی ناگفتنی پیدا
کرده و مخصوصا مسلمانان سیاه پوست به شدت هوادارش شده بودند.
وی تحت تعالیم رهبران بزرگ اسلام مثل الیجاه محمد (Elijah Muhammad) و
مالکوم ایکس(Malcom X) و تبعیت از فرامین آنها در امر اسلام به سرعت مورد
انزجار جامعه سفیدپوست و مسیحی تبار آمریکایی قرار گرفت. شاید عمده انزجار
آنها به این علت بود که نمی خواستند نماینده ای از سیاهان مدافع حقوق
اجتماعی آنها باشد. در سال 1970 پس از سپری کردن دوران محرومیت خود به علت
شرکت نکردن در جنگ او بار دیگر گواهینامه بوکس خود را دریافت کرد، اما به
علت وقفه ای چند ساله در ورزش حرفه ای عنوان قهرمانی سال 1971 رادر مبارزه
ای با جو فریزر (Joe Frazer) در مادیسون اسکوار گاردن (Madison Square
Garden) از دست داد. این مسابقه شاید به نظر بسیاری دیگر چیزی شبیه
مسابقات دیگر باشد اما برای دو رقیبی که هر کدام شکست ناپذیر بوده به
منزله جولانجگاهی برای نمایش قدرت و مهارتشان است. هر دو مدعی و هر دو
مبارزه طلب ... هرچند فریزر در راند آخر او را ناک اوت کرد و این تراژدی
به ضرر کلی پایان یافت.
حت الشعاع اسلام
گرایش او به اسلام زندگیش را تا حد زیادی تحت شعاع قرار داد و حتی
تعالیم دینی کسانی که تحت رهبریشان بود اورا واداشت تا قرآن را با جدیت
فرا بگیرد و او همچنین کم کم این ذهنیت را که سفید پوستان از شیاطین هستند
و زاییده تفکرات تبعیض نژادی بود به فراموشی سپرد و یاد گرفت که مردمان
جهان از هر رنگ و ملیتی که باشند، همنوع هم هستند و باید در این دنیا خود
را برای زندگی در دنیای دیگر آماده کنند.
در سال 1975 محمد علی، فریزر را در مانیلای (Manilla) فیلیپین شکست داد و
به زعم خودش و البته کارشناسان یکی از جنجالی ترین مسابقات بوکس دنیا بود.
پس از 14 راند خسته کننده، ادی فاچ (Eddie Futch) مربی فریزر مانع او از
ادامه مسابقه شد و دست راست کلی به عنوان پیروز میدان بالا رفت و این
مسابقه یکی از تاریخی ترین مسابقات بوکس در دفتر تاریخ این رشته لقب گرفت.
مجله رینگ این مبارزه را "مبارزه منتخب سال" نامید و برای کلی پس از 5 سال
محرومیت عنوان فوق العاده ای بود.
عده بسیار زیادی فکر میکردند محمد علی کلی پس از این مبارزه بازنشسته میشود، اما اینگونه نشد و او همچنان به بوکس ادامه داد.
در 30 آوریل 1976 رو در روی جیمی یانگ (Jimmy Young) قرار گرفت و البته
بدترین مبارزه خود را انجام داد. وی هم اضافه وزن پیدا کرده بود و هم از
آمادگی فیزیکی خوبی برخوردار نبود و به نظر می رسید رقیب جوان خود را نیز
چندان جدی نگرفته بود. عده بسیاری که در کنار رینگ قرار داشتند یانگ را
مستحق پیروزی میدانستند و حتی مربی کلی هم او را بابت عملکرد ضعیفش سرزنش
کرد. در ماه سپتامبر همان سال محمد علی برابر کن نورتون (Ken Norton) روی
رینگ رفت و در استادیوم یانکیها یکبار دیگر از قدرت خود دفاع کرد.
در المپیک سال 1978 بار دیگر عنوان قهرمانی را که در 1976 از دست داده بود
با غلبه بر لئون اسپینکس (Leon Spinks) که تنها 8 بازی حرفه ای داشت به
دست آورد و برای سومین بار قهرمان سنگین وزن دنیا لقب گرفت.
اعلام بازنشستگی
nload="NcodeImageResizer.createOn(this);" border="0">محمد علی در حال مبارزه
در 27 ژوئن 1979 محمد علی اعلام بازنشستگی کرد و با دنیای پر هیجان رینگ و
بوکس خداحافظی نمود. اگرچه در طی دو سال پس از آن مسابقاتی هم انجام داد
ولی در آخرین مسابقه خود برابر ترور بربیک (Trevor Bebick) که 12 سال از
او جوانتر بود شکست خورد و پس از این شکست در سال 1981 با رکورد 56
پیروزی، 37 ناک اوت و 5 شکست به طور کامل از بوکس کناره گیری کرد.
محمد عل کلی حتی در بوکس هم عقاید ضد اورتودوکس داشت و مثلا" به جای آنکه
مثل سایر بوکسورهای اورتودوکس هنگام دفاع دستهایش را بالا و روی صورتش
بگیرد، آنها را در پایین میگرفت، همیشه فاصله اش با حریف نسبت به سایرین
بیشتر بود و ضربات مشتش به سر از هر بوکسور دیگری بیشتر بود. اگرچه شاید
این مساله در طول یک مسابقه ریسک بیشتری داشته باشد اما ضربات سنگین به
اعضای بدن برای ناک اوت کردن حریف از روی رینگ موثرتر است و کلی معتقد بود
نمیخواهد با فریب دادن دیگران قهرمان شود.
دوران پس از بازنشستگی
در سال 1982 محمد علی دچار سندروم پارکینسون شد، اما از محبوبیتش نزد مردم
و هوادارنش چیزی نکاست و هچمنان مورد توجه میلیونها نفر در سراسر جهان
بود. در سال 1985 افتخار روشن کردن مشعل المپیک را در جورجیای آتلانتا
پیدا کرد.
از آنجایی که دخترش لیلا علی (Leila Ali) به رشته پدر علاقه فراوانی داشت
از سال 1999 بوکس حرفه ای را آغاز کرد. اما پدرش پیش از این در سال 1978
در مورد بوکس زنان گفته بود: "زنان هرگز نمی توانند به خاطر فیزیولوژی
بدنشان مثل مردان بوکس بازی کنند. ضربات سهمگین بوکس باعث بروز مشکلاتی
برایشان می شود که گاها" جبران ناپذیر است."
محمد علی در حال حاضر همراه خانواده اش در میشیگان (Michigan) زندگی میکند.